Zarządzanie ryzykiem walutowym w praktyce – na przykładzie eksportera

Są to:

• klauzule waloryzacyjne, przewidujące zmianę wartości transakcji w przypadku zmiany kursu waluty poszczególnego kontraktu,
• zawieranie kontraktów z partnerami zagranicznymi w walucie krajowej,
• matching, polegający na wewnętrznej kompensacie należności i zobowiązań denominowanych w jednej walucie, powodujący, że na ryzyko walutowe narażone jest tylko saldo (wartość netto) przepływów,
• covering, polegający na zaciąganiu pożyczki w walucie zagranicznej i jej sprzedaży w transakcji natychmiastowej na rynku pieniężnym.

Trzeba jednak zaznaczyć, że wszystkie ww. formy zabezpieczenia mają swoje wady i ograniczenia.

Naturalne metody minimalizacji ryzyka przez eksportera (w przykładach)

Klauzule waloryzacyjne oraz zawieranie kontraktów z partnerami zagranicznymi w walucie krajowej to nic innego jak przerzucenie ryzyka walutowego na kontrahenta (odbiorcę zagranicznego). Jest to trudne, ponieważ nikt dobrowolnie nie chce przyjmować na siebie ryzyka zmiany kursu, stąd też możliwość stosowania obu tych technik jest uzależniona od pozycji przetargowej jednej ze stron. Polskie podmioty gospodarcze są ciągle jeszcze na ogół partnerem słabszym w stosunku do odbiorców zachodnich, co nie pozwala na częste stosowanie powyższych metod w praktyce gospodarczej.

Matching jest techniką dostępną praktycznie dla większych międzynarodowych korporacji, które w dowolny sposób mogą generować przychody lub zaciągać zobowiązania w dowolnym kraju w dowolnej walucie. Natomiast w wypadku coveringu jego stosowanie w Polsce jest kosztowne z powodu znacznej różnicy pomiędzy oprocentowaniem depozytu a oprocentowaniem pożyczki.