Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych to środki pieniężne gromadzone przez pracodawcę na finansowanie działalności socjalnej organizowanej na rzecz osób uprawnionych do korzystania z Funduszu, na dofinansowanie zakładowych obiektów socjalnych oraz na tworzenie zakładowych żłobków, klubów dziecięcych, przedszkoli oraz innych form wychowania przedszkolnego.
Podmioty zobligowane do utworzenia zakładowego funduszu świadczeń socjalnych (dalej: ZFŚS) muszą zatrudniać na dzień 1 stycznia danego roku minimum 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty (zmiana obowiązuje od 1 stycznia 2017 r. na mocy ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców). Pracodawcy zatrudniający co najmniej 20 i mniej niż 50 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty tworzą ZFŚS na wniosek zakładowej organizacji związkowej. Pracodawcy niespełniający żadnego z powyższych kryteriów mogą dobrowolnie utworzyć Fundusz. Natomiast dla jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych ZFŚS jest obowiązkowy bez względu na liczbę zatrudnionych pracowników i nie mogą one odstąpić od tego obowiązku – co jasno określa art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 288 ze zm., dalej: ustawa o ZFŚS). Środki pieniężne gromadzone są na odrębnym rachunku bankowym w celu późniejszego ich wykorzystania na wsparcie pracowników jednostki. Pracodawca, który spełnia określone warunki, aby utworzyć fundusz, jest zobligowany do naliczania i odprowadzania odpisu, jak również gospodarowania zgromadzonymi środkami.
Odpis na ZFŚS
U pracodawców spoza sfery budżetowej zasady dotyczące tworzenia ZFŚS oraz wysokości odpisu mogą być kształtowane w układzie zbiorowym pracy albo w regulaminie wynagradzania, zgodnie z art. 4 ustawy o ZFŚS. Przepisy wewnątrzzakładowe mogą też przewidywać, że Fundusz nie będzie tworzony. Odpisy pracodawców należących do sfery budżetowej są natomiast określone wprost w ustawie o ZFŚS.
Podstawę naliczenia odpisu na ZFŚS stanowi przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub w drugim półroczu roku poprzedniego, jeżeli przeciętne wynagrodzenie z tego okresu stanowiło kwotę wyższą (art. 5 ust. 2 ustawy o ZFŚS). Wysokość wynagrodzenia ogłasza Prezes GUS w „Monitorze Polskim” nie później niż do 20 lutego każdego roku.
Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2026 r. przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2025 r. wyniosło 7770,04 zł, a w drugim półroczu 2025 r. – 7848,60 zł. Ponieważ kwota z drugiego półrocza jest wyższa, stanowi ona podstawę do naliczenia odpisów na ZFŚS w 2026 r.
Naliczenie odpisu ZFŚS
Naliczenia odpisu na ZFŚS dokonuje się w stosunku do przeciętnej liczby zatrudnionych. Przeciętna planowana w danym roku kalendarzowym liczba osób zatrudnionych u danego pracodawcy obejmuje pracowników zatrudnionych w pełnym i niepełnym wymiarze czasu pracy po przeliczeniu na pełny etat. Przy wyliczaniu przeciętnej liczby zatrudnionych w danym roku kalendarzowym sumuje się przeciętne liczby zatrudnionych w poszczególnych miesiącach i otrzymaną sumę dzieli przez 12 – nawet gdy pracodawca działał w okresie krótszym niż jeden rok.
Pozostałe 65% artykułu dostępne jest dla zalogowanych użytkowników serwisu.
Jeśli posiadasz aktywną prenumeratę przejdź do LOGOWANIA. Jeśli nie jesteś jeszcze naszym Czytelnikiem wybierz najkorzystniejszy WARIANT PRENUMERATY.
Zaloguj Zamów prenumeratę Kup dostęp do artykułuŹródło: Controlling i Rachunkowość Zarządcza nr 05/2026