Sprawozdanie finansowe stanowi jeden z najistotniejszych dokumentów obrazujących sytuację majątkową, finansową oraz wynik działalności jednostki w danym roku obrotowym. Jego rzetelność jest fundamentem zaufania kontrahentów, instytucji finansowych oraz organów podatkowych do przedsiębiorstwa. Pomimo stosowania procedur wewnętrznej kontroli oraz dochowania należytej staranności przez służby księgowe zdarza się, że już po zakończeniu prac nad sprawozdaniem rocznym ujawniane są pomyłki lub uchybienia wpływające na zawarte w nim dane. Sposób ich skorygowania zależy od dwóch zasadniczych czynników – momentu wykrycia błędu oraz jego istotności w odniesieniu do całości sprawozdania.
Podstawa prawna oraz pojęcie błędu
Ramy prawne dotyczące korygowania nieprawidłowości wykrytych w księgach rachunkowych po sporządzeniu sprawozdania finansowego wyznacza przede wszystkim art. 54 ustawy z 29 września 1994 r. o rachunkowości. Uzupełnieniem regulacji ustawowej są zalecenia zawarte w Krajowym Standardzie Rachunkowości nr 7 „Zmiany zasad (polityki) rachunkowości, wartości szacunkowych, poprawianie błędów, zdarzenia następujące po dniu bilansowym – ujęcie i prezentacja”. Standard ten precyzuje sposób klasyfikacji zdarzeń występujących po dniu bilansowym oraz wskazuje techniczne ścieżki ujęcia korekt w księgach.
W myśl pkt 2.6 KSR nr 7 przez błędy popełnione w poprzednich latach obrotowych rozumie się pominięcia lub nieprawidłowości w sprawozdaniach finansowych jednostki za poprzedni rok lub wcześniejsze lata obrotowe, które powodują, że sprawozdania te nie mogą zostać uznane za jasno i rzetelnie przedstawiające sytuację majątkową, finansową i wynik działalności jednostki. Źródła takich nieprawidłowości bywają różne. Najczęściej mają one charakter rachunkowy – wynikają z błędnego zastosowania przyjętej polityki rachunkowości, niewłaściwego przyporządkowania kosztów lub przychodów do okresu, którego dotyczą, czy też z mylnej interpretacji zdarzeń gospodarczych. Niejednokrotnie ich źródłem są również braki w dokumentacji, nieprawidłowo wystawione dowody źródłowe lub błędna kwalifikacja transakcji. Ustawodawca nie pomija także sytuacji szczególnych – do błędów wymagających korekty zalicza się również skutki ujawnionych oszustw oraz manipulacji w księgach.
Pozostałe 81% artykułu dostępne jest dla zalogowanych użytkowników serwisu.
Jeśli posiadasz aktywną prenumeratę przejdź do LOGOWANIA. Jeśli nie jesteś jeszcze naszym Czytelnikiem wybierz najkorzystniejszy WARIANT PRENUMERATY.
Zaloguj Zamów prenumeratę Kup dostęp do artykułuŹródło: Controlling i Rachunkowość Zarządcza nr 7-8/2026
